Britten - Three Suites For Violoncello Solo

Wispelwey is uitgegroeid tot een van de beste cellisten ter wereld. () () hij benadert de weerbarstigheid van Brittens muziek niets klinkt vanzelfsprekend en daardoor is hij de ideale vertolker van diens muziek () () Het vibratoloze spel van Wispelwey grijpt je bij de strot .... hij laat een onuitwisbare indruk bij de luisteraar achter.

het is een prachtplaat geworden. () () Wispelwey speelt de stukken met zijn gebruikelijke diepe muzikaliteit en een panache dat tot hyperpersoonlijke interpretaties leidt, waardoor hij zich de noten toeigent alsof Britten ze voor hem, en niemand anders, heeft geschreven. En zo moet het natuurlijk ook, al is dat slechts weinigen gegeven... met zijn dramatische vertolkingen stelt hij iedereen in de schaduw. Wispelwey is een meester.

Bij Wispelwey verandere polyfone vormen als de fuga, chaconne en passacaglia pardoes in een avonturenroman. ... De Nederlandse cellist laat wel degelijk horen wat Britten in zijn hoofd had.

Wispelwey magistraal () () Wispelwey gaat meesterlijk om met de pen: ook met zijn proza brengt hij de cellosuites tot leven. () () voorbeeldig op streek in deze werken, die zo verschillend van karakter zijn. In de eerste is hij theatraal en groots, in de tweede helder en abstract en in de aangrijpende derde suite laat hij de cello lijden en in stilte versterven.

exquisitely personal music, some of the most moving in Britten's catalogue The music is by turns elegiac and brittle, dark-hued and almost claustrophobic in its intensity (...)

an artist of such calibre provides much to marvel at and enjoy

superbly played ....Wispelwey plays with great imagination and considerable freedom. (...)

It is for the Second Suite that this disc demands the attention even of those who have several recordings of it already. Wispelwey sees it as undervalued, and his advocacy is powerful: the Declamato is nobly eloquent, he seeks out all the recondite skill and wit of the Fuga, he loves the rougher humour of the Scherzo and the weirdness of the Andante lento, while he brings to the Ciaccona an impassioned but classical quality, amply justifying his description of it as festive.... splendidly recorded

Wispelwey has a fabulous technique, and even when he chooses the more difficult alternations of natural and harmonic sounds in the Second Suites figure, the result is phenomenally accurate and clean. Wispelwey is unbeatable

Recommandé par Repertoire

Luister 10