Late Piano Works

Gary Cooper behoort tot de pianisten die in staat zijn alle vooroordelen over de fortepiano nu eens voorgoed uit te bannen (...) Cooper speelt de muziek met levendigheid, passie en lyriek. Zijn frasering is zorlgvuldig en fantasievol. (...) Bij Cooper zit ik op het puntje van mijn stoel. Een heel plezierige cd onberispelijk opgenomen, met een instrument dat ideaal in de ruimte staat. Luister zelf maar, zou ik zeggen. Hebben!

Gary Cooper imbues the contrast between solemnity and skittering brilliance with all the drama of a Mozart fantazia (...)

Haydn au pianoforte: le talent de Gary Cooper (...) Un excellent travail artistique, qui bénéficie de l’indéniable apport de l’instrument ancien utilisé par le musicien, et qui intéressera les amateurs de pianoforte préromantique. (...) Le livret du disque offre à Gary Cooper l’occasion de s’expliquer sur le choix de son instrument, un pianoforte d’époque à tempéraments, et sur les couleurs particulières, propres à chaque tonalité, qu’il tâche d’en tirer dans les différentes pièces. (…) Gary Cooper est un pianiste superbe, à la maîtrise technique irréprochable, et surtout à la musicalité sans faille: il use avec subtilité d’un rubato très naturel et se sent apparemment en phase avec les ‘surprises’ et l’humour propres à l’esthétique haydnienne : il introduit ainsi d’intelligents contrastes sans céder à la tentation peut-être facile des explosions de violence. (…) Tous ceux qui aiment le piano de Haydn, ou ceux qui voudraient le découvrir, seront comblés par cette réalisation impeccable, qui combine une documentation historique à un effort musical plus que louable.

The three sonatas are a total success. (...) His playing suggests deep study of these works and of their era, as well as unlimited manual dexterity (...) On the evidence of the two Cooper cd’s I have heard, he has already become a favourite musician.

Coopers' instrument does permit a wired dynamic range, which he exploits to the fullest (...)

Er ligt een cd in de winkel waar nieuwsgierigen zich aan kunnen vergapen: Haydn's late pianowerken gespeeld op een Weense fortepiano uit de colletie van Edwin Beunk. Dit instrument past uitstekend bij deze pianowerken maar vooral laat het Cooper's kleurrijke spel optimaal uitkomen.

Eine lohnende Anregung (...) Cooper kann durch die originale Stimmung des Instruments viele harmonische Wendungen deutlicher herausstellen. Durch seine farblichen Schattierungen bringt er die Vielschichtigkeit und den Einfallsreichtum in Haydn Werken noch klarer zum Ausdruck. Allerdings neigt Cooper dazu, durch Detailfreude und die damit verbunden schleppenden Tempi die Kleinteiligkeit mancher Stze zu betonen. (...)

great flair and richly dramatic energy ... charming and sensitive ... one senses that the soloist is reaching deep inside the music. () () The recorded sound from Doopsgezinde Kerk, Deventer is outstanding and the booklet contains a splendid essay written by the pianist. (...) These performances are imperious. Excellent accounts from Gary Cooper performed on the fortepiano.

The sound is fabulous, though I suspect it is the passionate conviction of Cooper's playing that really invigorates the music, helped by his fleet-fingered virtuosity. () () Haydn's late pianoworks may have found the ideal instrument and the ideal instrumentalist

opgenomen op een instrument dat volmaakt past bij de muziek en buitengewoon fraai klinkt. Haydn wordt er zonder meer transparant en kleurrijker van dan op een Steinway en Cooper zorgt voor de andere verrassingen door zijn voordracht.

Cooper's playing here is absolutely scintillating. He energises as much as he interprets, bringing to the fore all the colour, vigour and rich variety of Haydn's sound world. () () This is bold, expressive playing of the highest order.

volgens Cooper heeft deze fortepiano de klank die Haydn voor de geest zweefde toen hij deze werken componeerde. Het instrument is gestemd zoals dat aan het einde van de 18e eeuw gangbaar was, hetgeen andere effecten sorteert dan de moderne gelijkzwevende stemming.
Cooper is een fantastische pianist die zich geeft ingeleefd in de wereld van Haydn en zijn betrokkenheid blijkt uit de zeer informatieve toelichting die hij in het boekje heeft geschreven.

eine Überraschung, dass es dem Briten Gary Cooper tatsächlich gelingt, zu viel gespielten Stücken etwas ganz Eigenes zu sagen. (...) Für seine Interpretation hat Cooper das vermutlich bestmögliche Instrument zur Verfügung: das Fortepiano aus der Sammlung von Edwin Beunk verkörpert die Eigenschaften der Wiener Hammerflügel im Extrem (...) die Coda der f-Moll0Variationene hat wohl noch nie derart erschütternd geklungen.

“Eh, da’s even wennen”. En ik moet eerlijk toegeven, na een paar minuten je aan het klankbeeld te hebben gelaafd, ga je het waarderen. De dynamiek en de frasering wordt op een historisch instrument zoveel anders. In vergelijking met een ‘gewone’ vleugel – die overigens door de meeste pianisten worden gebruikt omdat de concertzalen nu eenmaal veel groter zijn geworden in de loop van de tijd èn omdat ze veel langer op toon blijven – neigt de klank van deze fortepiano (Anon. ca. 1785), wat overigens hetzelfde is als een pianoforte, het midden tussen een tokkel- en snaarinstrument. Ik vrees dat ik deze SACD in mijn koffertje stop met voorbeelden van hoogstaande opnametechniek. Die ‘Anon.’ uit ca. 1785 heeft een naam gekregen…

Gary Cooper imbues the contrast between solemnity and skittering brilliance with all the drama of a Mozart fantazia (...)