Tides of Life

Thomas Hampson zingt en Amsterdam Sinfonietta volgt hem – soms bijna als een tweede zanger – op de voet: dramatisch, lyrisch, breekbaar. Je hoort dat bariton en strijkorkest elkaar inspireren en meeslepen.

(...) The introverted moments of which there are many succeed best and the culminating point 'Dover Beach' (...) is thus the natural soul of the production. However, another highlight is Wolf's 'Italian Serenade' which shows the string orchestra in its best form. (...)

Het unieke programma wordt sublime uitgevoerd door Hampson en Sinfonietta, aangevoerd door concertmeester Candida Thompson.

Die verantwortliche Einbindung der Musiker führt zu einem sehr engagierten, feinsinnigen Spiel. Thomas Hampson singt charaktervoll mit viel Ausdruckskraft oder auch stimmungsvoll lyrisch. Auch stimmlich kann er seine Ansichten mühelos mit prächtigem Timbre und perfekter Textverständlichkeit begeistern.

Thomas Hampson (…) offre il suo talent interpretative con generosità; il timbre affascinante della sua voce si integra molto bene con il tessuto degli archi e la ricchezza della intenzioni e delle cure espressive riesce moltiplicata nel contest cameristico.

Solist en ensemble onderstrepen onder leiding van Candida Thompson de hoge mate van muzikale eensgezindheid die ze sinds de start van hun samen werking, precies twintig jaar geleden, gecultiveerd hebben.

een optimaal contrast tussen drama en lyriek

Hopelijk komt er nog een Tides of Life deel 2.

(…) the perfect foil for Hampson’s velvety sound.
4/5 performance
4/5 sound

(…) it makes for an enjoyable and often beguiling disc (…)

The playing of the Amsterdam Sinfonietta is brilliantly alive and responsive throughout, and their witty, rapier-sharp performance of Wolf’s Italian Serenade is guaranteed to raise a smile. Channel Classics’ engineering is immaculate.

It’s not only the singing of baritone Thomas Hampson, on top form, that makes this recital so enjoyable; it’s the affectionate new string arrangements, joyously played by the Amsterdam Sinfonietta – as leader Candida Thompson describes it, “a big string quartet” of two dozen players. All but one of the arrangements are by David Matthews, who adds texture and illumination to already radiant songs, refreshing these lilies without gilding them. Intertwining solo violins make the opening of Wolf’s song Anakreons Grab magical; squeaking strings conjure up the rodents in his Der Rattenfänger. Another highlight is Bob Zimmerman’s gossamer version of Schubert’s Ständchen (“Zögernd leise”), the echoes sung by a girls’ choir. Brahms’s Four Serious Songs find Matthews drawing on darker sonorities. Hampson, full of authority, ends on Barber’s masterly Dover Beach, which seems only to benefit from its quartet parts being lent the weight and security of a full string orchestra.

Thomas Hampson lijkt een vanzelfsprekendheid: hij is inmiddels 61 en behoort nog steeds tot de beste liedzangers van dit moment. Zelfs als het er echt op aankomt (zoals in Wolfs ‘Rattenfänger') zingt hij met zijn enorme ervaring in dit repertoire met gemak over de slijtplekken heen. Het Nationaal Vrouwen Jeugdkoor levert onder leiding van Wilma ten Wolde een kostelijke bijdrage aan Schuberts ‘Ständchen', magisch bewerkt door Bob Zimmerman. (...) De opname is in de Jared Sacks-klasse. Wat dit betreft genoeg gezegd!

(...) eensgezind musiceren op hoog niveau (...)