Elgar and Finzi Violin Concertos

Don't miss this!

(…) Ning Feng heeft in China een forse reputatie die door zijn optredens een toegevoegde waarde oplevert. Als daarmee de vioolconcerten van Elgar en Finzi onder de aandacht van een nieuw publiek komen is er een belangrijk doel bereikt. Bovendien is hij een prachtsolist, die uitstekend wordt gesecundeerd door Carlos Miguel Prieto (ook in Nederland geen onbekende) en het orkest van Liverpool. Een mooie toelichting van Clemens Romijn en een fraaie opname (geen super-audio) door Jared Sacks zorgen voor een eindproduct om trots op te zijn.

(...) elegant, doordacht, subtiel en vooral onnadrukkelijk beweegt hij zich als een gentleman door de muziek en laat die zo grotendeels voor zichzelf spreken. (Solist en dirigent lijken elkaar naadloos te vinden in deze muzikale benadering (...)

(...) Then, in the cadenza, Feng's interpretation suddenly snaps into focus. He plays it ardently, evoking a rapt atmosphere that stands out from this otherwise overly sedate interpretation. (...) I very much like the delicate, tightly focused sound Feng brings to Finzi's early Violin Concerto (...)

...) Le violoniste chinois Ning Feng en donne ici une exécution des plus inspirées, fidèle à l’esthétique d’Edward Elgar (...)(

(...) a technically immaculate player (...) violinist Ning Feng is ideal in Elgar Violin Concerto is pin-point accurate and tingles with focused intensity (...) his deeply considered account of Elgar's Concerto is the real reason for buying this disc. Not a bar of it is uninvolving, and the recorded sound is excellent.

Performance: (…) a refreshingly old-world approach to matters of tempo and rubato (…) he varies the pace and note values, uses variable vibrato and an extensive range of tonal and dynamic shading to create a highly charged account of the score replete with the necessary noblimente and innigkeit.
Sound: (…) the internal balance is excellent and Ning Feng isn’t too prominent. What is particularly impressive is the weight of sound, so the tuttis have real impact, as is the sense of projection and presence, all of which is achieved without any loss of clarity or detail, so you hear the different sections of the orchestra in climaxes and woodwind solos aren’t overly highlighted.

Ning Feng is the subtle protagonist, a metrically flexible player whose dynamics are astutely judged and whose technique is up to the demands of the Elgar. His tone production is intriguing, his colouring and coiling of the line - his use of the right hand in particular in these respects – ear-catching in the extreme. His is a supple stylist too, capable of graphic delicacy and refinement, and very sweet toned indeed throughout the compass. He doesn’t avoid expressive shifts either, which is stylistically apt, nor does he make an especially big sound. He doesn’t cut through the orchestra like a rapier, preferring a certain plasticity in his lyricism.

(...) the same orchestra (Royal Liverpool Philharmonic Orchestra) gives glorious support to Ning Feng in Gerald Finzi's Violin Concerto in an impressive new recording that has the Elgar concerto as coupling. (...)

(...) Elgar's Violin Concerto bursts of passion, especially by the emotional approach of Ning Feng. In an engaging way, he combines lyricism (Andante!) with bravura and it is excellently supported by the Royal Liverpool Philharmonic Orchestra under the baton of the Mexican conductor Carlos Miguel Prieto. (...)

(...) De passie straalt er van af. Vooral in de emotionele aanpak van Ning Feng. Die combineert op een innemende wijze lyriek (Andante!) met bravoure en wordt daarbij voortreffelijk ondersteund door het Royal Liverpool Philharmonic Orchestra onder leiding van de Mexicaanse dirigent Carlos Miguel Prieto. (...)