Bach Harpsichord Concertos 1,2,3

(...) Hij (Marcin Swiatkiewicz) weet de luisteraar compleet te overdonderen met zijn
krachtige dwingende spel (...) bovenaards goed spel (...)

This is a true musical partnership, derived entirely from the Baroque spirit. As the
soloist says, the idea was to show these works in their historical context, when
improvisation was a universal skill. His playing demonstrates it perfectly, exploding
with virtuosic cascades of sounds, full of freedom and sometimes also rhythmical.
The whole album, full of brilliance and positive energy, allows the new fresh look at
seemingly well-known pieces.

Charlotte Gardner
“First impressions aren’t of a lean chamber sound at all: its crispness comes so very
glowingly warm and full-textured. Yet you can also hear every musician – good news
when the ensemble is topped by Il Pomo d’Oro concertmaster Zefira Valova and
underpinned by Tomasz Pokrzywi?ski, Arte dei Suonatori and Holland Baroque’s
principal cellist – and there’s no question that the sound’s strikingly light-footed,
flowing and liberated quality is the reward of gifting such a crack team of period
specialists complete autonomy over their individual parts “

Aart van der Wal

(…) Wat de uitvoering betreft hoeft - en zeker niet in deze bescheiden bezetting - niet naar andere uitgaven te worden omgezien, want deze staat als een huis. De techniek is volmaakt, de spiritualiteit laat de toehoorder geen moment in de steek, de tempi zijn goed gekozen (ook in de twee delen zonder tempoaanduiding), de plasticiteit en transparantie zijn boven iedere kritiek verheven. Het resultaat is - hoe kan het anders - uitgesproken muzikantesk en daarmee precies datgene wat deze bruisende concerten nodig hebben. (…)

Roel Sikkema

(…) kleinschalige, heldere uitvoering (…) De vijf musici maken er prachtige muziek van. (…)

Maarten-Jan Dongelmans

(…) Dat het spel van Swiatkiewicz zo in het zonnetje wordt gezet, is meer dan terecht. Allereerst is daar de soepele techniek. Het passagewerk staat als een huis. De klavecinist verstaat daarbij de kunst om het niet te mechanisch te laten klinken. (…) feestelijke barokmuziek, afgestoft en sprankelend als nooit tevoren.