Sounds of War

I've been playing this album over and over today, not tiring of it at all. The music by Poulenc, Janacek and Prokofiev is engaging, quite beautiful, and sometimes simply terrifying (as in the opening movement of the Poulenc). These are sonatas written during times of war, but not entirely (or even necessarily) about the experiences of war; but the time periods are those of World Wars I and II. And the performances by these two powerful musicians are intelligent, compelling, passionate and courageous. Just extremely well done in all respects!

...The recording by Tom Peeters is his typically excellent capture of instruments that sound real, being played in a natural acoustic space. He steps back enough that the timbre of the instruments has the space needed to mature and blossom in the acoustic space, while still capturing great detail and immediacy. It is such a pleasure to hear, both in the binaural and in the stereo releases.

No 1 in the most beautiful classical music of 2015 :
Maria Milstein and Hanna Shybayeva play on their truly stunning debut CD violin sonatas by Poulenc, Janacek and Prokofiev, and the result is a beauty that hurts. All three pieces were written in a time of war, what the emotional charge is greatly increased. Milstein and Shybayeva play from the depths of the soul.

One of the best classical albums of 2015 until summer: Sounds of War
Normally you would choose for a 30 years young musician words as "great debut", but for Milstein this is totally inapplicable. Her mature tone shines, her technique stuns but it is especially the soulful glow of her playing, great also accompanied by pianist Hanna Shybayeva, which inevitably drags.

Normaal zou je bij een musicus van 30 dan welwillende woorden als “geweldig debuut” kiezen, maar op Milstein is dat totaal niet van toepassing. Haar rijpe toon glanst, haar techniek verbluft maar het is vooral de zielvolle gloed van haar spel, geweldig begeleid ook door pianiste Hanna Shybayeva, die onherroepelijk meesleept.

Linking these three violin sonatas under the title 'Sounds of War' produces a powerful recital. All three make considerable emotional as well as technical demands, and Milstein an Shybayeva have clearly studied them in depth.
These are thoughtful, powerful interpretations.

Milstein zet al direct in het eerste deel grootse accenten, op een manier die mij zeer bevalt. Ze bereikt hiermee het hoogst bereikbare dramatische effect. Milstein en Shybayeva ontmoeten vor Janáceks vioolsonate wel pittige concurrentie in Kremer en Argerich op DG. Maar voor Prokofievs sonate zijn ze in een aantal aspeten te prefereren. De opname is uitstekend, waarbij de goede balans tussen viool en piano positief opvalt.

Ongelooflijk dat de musiciennes, beiden geboren in de Sovjet-Unie, pas een paar jaar samenspelen: ze vormen een briljant duo, ieder met een heel eigen geluid, en angstaanjagend direct in hun boodschap. Fluisterend, zoetjes strijkend en ook scheurend over de snaren, zo gaat het er bij Milstein aan toe. Shybayeva haakt aan, spreidt een pianistisch bedje voor de viool en geeft ad rem weerwerk. Iedere noot is raak op dit schijfje.

Van katachtige souplesse tot zangerige lyriek: Milstein en Shybayeva beheersen het tot in de finesses. Ook hun gevoel voor stilte en geheimenis is rijk ontwikkeld.

Es ist nicht nur spannend, sondern geradezu aufregend, den beiden ebenso messerscharf wie sensitiv agierenden Interpretinnen auf ihrer akustischen Tour de Force zu folgen. Ja, in dieser Zusammenstellung öffnen die Werke ganz neue Klangräume.

The rich mastery of Milstein is stunned.
A crisp sparkle in her voice grabs you immediately. In intense musical dialogue with pianist Hanna Shybayeva she takes plenty of risks and leaves jagged edges from mastery to add great depth to the emotionality.

Al bij de eerste tonen van Poulencs Vioolsonate hoor je dat hier een volbloed muzikante aan het werk is.......Hoewel dit allemaal bepaald geen vrolijke muziek is, is het samenspel van de twee toch bijzonder opwekkend.

Het resultaat van hun schitterende debuutCD is van een schoonheid die pijn doet.
Hun muzikaliteit is indrukwekkend, het samenspel symbiotisch en de zeggingskracht buitengewoon intens. Ze vloeren de luisteraar in Poulencs langzame deel en opstaan lukt een cd lang niet.